Resuscytacja krążeniowo - oddechowa

 

Resuscytacja krążeniowo-oddechowa to zespół czynności stosowanych u poszkodowanego, u którego wystąpiło podejrzenie nagłego zatrzymania krążenia, czyli ustanie czynności serca z utratą świadomości i bezdechem. Celem resuscytacji jest utrzymanie przepływu krwi przez mózg i mięsień sercowy oraz przywrócenie własnej czynności układu krążenia i oddychania. Natychmiastowe rozpoczęcie resuscytacji przez świadków zdarzenia zwiększa przeżycie trzykrotnie. Z kolei reanimacja to przywracanie oddechu, krążenia (resuscytacja) i świadomości (ośrodkowego układu nerwowego).

 

Postępowanie u dorosłych

 

  • ochrona własna: rękawiczki, maseczka, zabezpieczenie miejsca wypadku (wyniesienie, przeniesienie rannego);
  • ocena stanu przytomności: ?otwórz oczy?, reakcja bólowa;
  • wołamy o pomoc ? np. przypadkowych przechodniów, świadków zdarzenia itp.;
  • odchylamy delikatnie głowę i unosimy brodę;
  • sprawdzamy oddech, jeśli nie oddycha przez 10 sekund wzywamy fachowe służby medyczne ? tel. 999, 112

 

Sekwencja podczas resuscytacji ? 30 uciśnięć ? 2 wdechy

 

uciskanie klatki piersiowej:

 

miejsce: środek klatki piersiowej, mostek na 3-5 cm pionowo w dół, nie odrywamy nasady dłoni (palce splecione, ręce w łokciach wyprostowane) nie uciskamy za mocno, albo za szybko (powinno być 100 uciśnięć na minutę), 30 razy (liczone na głos), nie stosujemy uderzenia pięścią w klatkę piersiową;

 

oddech ratowniczy ? po 30 uciskach 2 wdechy; obejmujemy własnymi ustami usta poszkodowanego i wprowadzamy dwa wdmuchnięcia, każde tak, aby uzyskać umiarkowane uniesienie klatki piersiowej poszkodowanego; każdy oddech powinien trwać ok. 1 sek.; niezależnie od skuteczności naszego oddechu zawsze wykonujemy 2 wdechy;

 

przerywamy, gdy poszkodowanego przejmie lekarz, jeżeli powróci spontaniczny oddech, jeżeli nie będziemy w stanie dalej działać (zmęczenie).

 

Postępowanie u dzieci

 

  • ochrona własna: rękawiczki, maseczka, zabezpieczenie miejsca wypadku (wyniesienie, przeniesienie rannego);
  • ?otwórz oczy?, reakcja bólowa;
  • wołamy o pomoc ? np. przypadkowych przechodniów, świadków zdarzenia itp.;

 

kręgosłup szyjny, głowa ? przy uszkodzonym kręgosłupie szyjnym oczyszczamy jamę ustną, naciągamy żuchwę (wyrównując szczęki ? przodozgryz), jeżeli nie pomaga odchylamy delikatnie! głowę;

 

Sekwencja podczas resuscytacji: na początek 5 wdechów, a potem 30 uciśnięć i 2 wdechy

 

sprawdzamy oddech, jeśli nie oddycha wykonujemy sztuczną wentylację: obejmujemy własnymi ustami usta poszkodowanego i wprowadzamy PIĘĆ oddechów ratowniczych, każdy tak, aby uzyskać umiarkowane uniesienie klatki piersiowej poszkodowanego; każdy oddech powinien trwać ok. 1 sekundy;

 

uciskanie klatki piersiowej:

 

uciśnięcie ? pionowe w dół ? 30 razy (liczone na głos), w tym celu odmierzamy miejsce uciśnięcia środek klatki piersiowej; nie odrywamy nasady dłoni, nie uciskamy za mocno, albo za szybko (powinno być 100 uciśnięć na minutę), uciskamy tylko jedną ręką; nie stosujemy uderzenia pięścią w klatkę piersiową;

 

przerywamy, gdy poszkodowanego przejmie lekarz, jeżeli powróci spontaniczny oddech, jeżeli nie będziemy w stanie dalej działać (zmęczenie); po 1 minucie prowadzonych zabiegów wzywamy fachowe służby medyczne ? tel. 999, 112.

Nagłe przypadki internistyczne

 

Choroba wieńcowa (atak serca)

 

Zawał ? martwica fragmentu mięśnia sercowego wskutek zatkania naczynia wieńcowego.

 

Objawy: silny, piekący ból za mostkiem (niezależny od oddechu), promieniuje w lewą stronę; duszności, bladość, osłabienie, niepokój, lęk, objawy wstrząsu, może dojść do utraty przytomności z zatrzymaniem akcji serca.

 

Postępowanie: pomagamy w zażyciu leków chorego (jeżeli jest przytomny), uspokojenie, pozycja półsiedząca, komfort psychiczny i termiczny, (wzywając pomoc używamy pojęcia: ból w klatce piersiowej).

 

Cukrzyca ? niewłaściwa gospodarka cukrowa w organizmie.

 

Postępowanie:

 

wywiad: sprawdzić czy chory nie ma glukometru przy sobie, czy nie ma śladów kłucia na palcach, cukrzycy mogą mieć bransoletki, dokumenty lub inne oznakowania informujące o chorobie (szukając ich prosimy kogoś by patrzył nam na ręce), stan cukrzyka jest podobny jak przy upojeniu alkoholowym;

 

  • jeżeli poszkodowany jest przytomny, współpracujemy z nim, podajemy coś do picia;
  • osoba nieprzytomna: pozycja boczna ustalona i wzywamy lekarza.

 

Astma oskrzelowa

Objawy: duszności, kłopoty z oddychaniem, świszczący, długi kaszel, przyśpieszone tętno, niepokój, trudności z mówieniem.

Postępowanie: wywiad, podać leki (chory powinien je mieć przy sobie), pozycja półsiedząca, pochylenie do przodu.

 

Drgawki

Objawy: drgawki, ślinotok, rozluźnienie mięśni zwieraczy.

Postępowanie: usuwamy niebezpieczne przedmioty, trzymamy głowę na stopie i udrażniamy drogi oddechowe, pozycja boczna ustalona (jeżeli się da), kontrola ABC, do 10 min osoba powinna odzyskać przytomność, jeżeli nie, wzywamy pogotowie, przykrywamy (nie trzyma moczu ? chronimy prywatność poszkodowanego).

Zapalenie wyrostka

 

Wyrostek robaczkowy to cienkie uwypuklenie jelita ślepego u niektórych ssaków. U człowieka jest to narząd szczątkowy. Zapalenie wyrostka to ostre lub przewlekłe schorzenie spowodowane zapaleniem wywołanym najczęściej zatrzymaniem treści pokarmowej w wyrostku.

 

Objawy zapalenia:

  • silne bóle w okolicach prawego biodra, w dolnym prawym kwadracie brzucha, dość trudne do zlokalizowania (ból zwiększa się przy zgięciu prawej nogi, nasila się przy próbach poruszania się, głębszych oddechach i kaszlu), ból promieniuje na cały brzuch,
  • objawy prawie identyczne jak przy anginie,
  • obrona mięśniowa,
  • ból po zwolnieniu ucisku (objaw Blumberga),
  • brak łaknienia,
  • nudności (niekiedy nie występują),
  • wymioty (80% chorych),
  • przyspieszone tętno,
  • wzrost temperatury ciała,
  • u dzieci często biegunka i wzdęcie
  • zaparcia i zatrzymanie gazów,
  • bolesność podczas badania per rectum (przez odbytnicę),
  • częste oddawanie moczu.

 

W przypadku podejrzenia zapalenia wyrostka należy zapewnić komfort osobie, podkurczyć nogi i wezwać pogotowie. Zalecane jest leczenie operacyjne. Wykonuje się zabieg appendektomii, czyli usunięcia wyrostka robaczkowego. Zabieg ten można przeprowadzić klasycznie lub metodą laparoskopową. 

Uszkodzenia naczyń krwionośnych

 

Otarcia naskórka

Postępowanie: przemywamy wodą utlenioną, wodą z mydłem, można przykleić plaster.

 

Poważne zranienia

Postępowanie: nie wyciągamy tylko unieruchamiamy ew. ciało obce, nie zasypujemy, nie polewamy itd., przemywamy bardzo zabrudzone czy zabłocone. Na ranę kładziemy wyjałowioną gazę lub czysty materiał, opatrujemy zranienie, unieruchamiamy kończynę (do góry), kontaktujemy się z lekarzem, przy mocnym krwotoku robimy opatrunek uciskowy na ranie, gdy przesiąknie, nie zdejmujemy, dodajemy nowy, uciskamy mocniej.

 

Krwotoki

 

Krwotok to gwałtowna utrata krwi w jej pełnym składzie na skutek choroby (na przykład gorączki krwotocznej) lub urazu naczyń krwionośnych.

 

Postępowanie: szybki transport do lekarza.

 

 

Krwotok z tętnicy szyi (najpoważniejszy)

 

Postępowanie: ucisk! nawet, przy braku tętna i oddechu, najpierw tamujemy krwotok.

 

Krwotoki kończyn

 

Postępowanie: kończyna do góry, opatrujemy, unieruchamiamy, działanie przeciwwstrząsowe.

 

Działanie skurczu naczyniowego ? zaciśnięcie się naczyń krwionośnych. Może trwać od kilku sekund do kilku minut.

 

Opaska zaciskowa: min. 6 cm, zapisujemy godzinę założenia;

 

zakładamy tylko na udzie i ramieniu ? kości udowej i kości ramiennej;

stosujemy: zdarzenie masowe, przy krwotokach, których nie możemy powstrzymać, zmiażdżeniach;

nie zdejmujemy opaski zaciskowej.

 

Amputacja urazowa

 

Postępowanie: zabezpieczamy kikut opatrunkiem uciskowym, tamujemy krwotok, transportujemy wraz z amputowaną częścią do lekarza. Amputowaną część wkładamy do suchego (najlepiej foliowego i sterylnego) worka, a następnie ten worek wkładamy do naczynia z zimną wodą i lodem (może być do większego worka foliowego wypełnionego zimną wodą i lodem, nigdy samym lodem).

 

Krwotok z nosa

 

Postępowanie: pozycja półsiedząca i głowa lekko pochylona do przodu, przedmuchujemy nos, mówimy poszkodowanemu, żeby nie przełykał krwi, uciskamy dziurki (ok. 10 min.), jeżeli krwawienie trwa dłużej niż 10 minut, nie przedmuchujemy, ponownie uciskamy ?skrzydełka?, kontakt z lekarzem.

Ciała obce

 

Ciało obce w uchu ? kawałki materiału, zwitki waty ? jeśli są widoczne i mają luźne końce ? możesz usunąć małą pęsetą. Ciało obce w uchu nie jest groźne, groźne mogą być natomiast skutki nieumiejętnego usunięcia, dlatego lepiej pozostaw to laryngologowi.

 

Ciało obce w nosie

  • namów poszkodowanego do wydmuchania nosa;
  • jeśli ciało obce wystaje, możesz próbować je wyciągnąć za pomocą  pęsety.
  • przy braku efektów lub jeśli ciała obcego nie widać ? należy udać się do laryngologa.

 

Ciało obce w gardle

  • sprowokuj wymioty aby ciało obce wydostało się na zewnątrz;
  • jeżeli połknięty przedmiot nie ma ostrych krawędzi ? próbujemy przemieścić go do żołądka ? podaj ratowanemu duże ilości płynów albo chleba bez skórki.

 

Ciało obce w tchawicy ? postępujemy jak przy zadławieniu.

 

Ciało obce w oku

Po odchyleniu powieki usuń rąbkiem sterylnego gazika lub czystej chusteczki ? jeśli ciało obce jest na wewnętrznej stronie górnej powieki ? naciągnij ją na dolną i poproś poszkodowanego by szybko otworzył oko ? rzęsy powinny usunąć to ciało.

 

Jeśli ciało obce jest wbite ? nie usuwaj go, zakryj poszkodowanemu obydwoje oczu i zorganizuj transport do lekarza okulisty.

Podkategorie

  • Zadania

    Oprócz zadań z zakresu Powszechnej Samoobrony Ludności i Obrony Cywilnej, pracownicy biura realizują zadania wiązane z szeroko rozumianym bezpieczeństwem oraz obronnością.